W połowie drogi, w obskurnym motelu;
Leżę na kanapie, na chwilę gubię się.
Choć na moment chcę poczuć się lekko,;
Bo tak bardzo to czuję;
znów.
Ze starego radia leci Springsteen,;
A ekran TV migocze jak serce.
Ja w rozciągniętej koszulce z Blondie,;
Patrzę w lustro i;
pytam siebie:;
Kogo ja widzę?
Kim jesteś, życie?
Nie muszę być lepsza, niż jestem dziś.
Nie muszę się spinać pod cudzy rytm.
Nie muszę udawać, że wszystko mam.
Nie muszę się bać, że nie pasuję tam, że nie pasuję.
W starym kinie znów siedzę samotnie,;
Z puszką coli i z popcornem w dłoni.
Na ekranie dziewczyna jak z lustra,;
Dziwnie znajoma mi.
A ja;
patrzę w ekran jak w swoje odbicie.
Zobaczyłam w niej dawną wersję mnie.
Z poczuciem winy ona wraca co wieczór,;
Patrzy w lustro i;
pyta siebie:;
Kogo ja widzę?
Kim jesteś, życie?
Nie muszę być lepsza, niż jestem dziś.
Nie muszę się spinać pod cudzy rytm.
Nie muszę udawać, że wszystko mam.
Nie muszę się bać, że nie pasuję tam, że nie pasuję.
Nie muszę udawać, że wszystko mam.
Nie muszę się bać, że nie pasuję tam, że nie pasuję tam!
Nie muszę być lepsza, niż jestem dziś.
Nie muszę się spinać pod cudzy rytm.
Nie muszę udawać, że wszystko mam.
Nie muszę się bać, że nie pasuję tam!
